आभाळाउर

आता पश्चाताप व्यर्थ
घडणारे घडुनी गेले
प्राक्तनाचे काटेरी मुकुट
शिरी आता राहिले

अंधारात विरली वाट
डोळ्यांच्या विझल्या ज्योती
कनकाच्या मोहापायी
हाती आली माती

अगम्य होते ते
ज्याचा ध्यास धरला
विचारांच्या जंजाळात
एकटा सहवास उरला

कुठे करावे आता
जखमी मन मोकळे
अघोरी स्वप्नांच्या भयाने
नीज सैरावैरा पळे

बंद जाहल्या वाटा
आता मुक्ती अशक्य
एकाकी आयुष्यात उरले
जहरी जगण्याचे अतर्क्य

अंधारात दिसावा किरण
शरीराची व्हावी माती
फुटुनी आभाळाचे उर
चांदणे पडावे भोवती

विजयकुमार........
१९.०९.२००९,मुंबई