आत्मानंदमग्न व्योम

आत्मानंदमग्न व्योम
आता उठावे पंख घेवुनी
वेगे भेदावे उंच गगनाला
सुर्यामागे जाउनी लपुन राहावे
लागावा ना मागमूस कुणाला !

भले बेहत्तर राख जाहली
परत फिरुनी यावे धरणीवर
कण कण होवुनी तरंगावे
रानोमाळी बागडणा-या वा-यावर !

स्वप्नात जावूनी वेचावे मोती
भले जागेपणी हाती पत्थर
पत्थारातुनी लेणी कोरीव उठवू
असेल नशीब जरका बलवत्तर !

वेचुनी काटे काढुनी जर
विणावे कलाबुती वस्त्र जरतारी
गोळा करुनी आनंदाचे गाठोडे
फिरावे भूतली सुख सौदागरापरी !

हसतील शहाणे म्हणतील वेडा
तमा कशास कुणाची बाळगावी
दुख मिळाले जरी अपरंपार
बिरुदे म्हणुनी शिरी वागवावी !

फोडुनी खडक उठवाव्या वाटा
पिऊनी सागरा अगस्ती बनावे
जळूनी गेली कुडी तरीही
आत्मानंदात व्योमी उत्तुंग विहरावे !

विजयकुमार.........
२६.०२.२०१०,मुंबई

आग

आग

काळोख असा पसरला
भय दाटले उरी
करिती खेळ आधांतरी
दोरीवर कोल्हट्याच्य पोरी

कुठे जाहले प्रेत
जमले लोक सात
बघे चार खांदेकरी
तीन रडती माघारी

पोरे मंडिती डाव
मुखी प्रौढतेचा भाव
उसन्या आवसानाचा आव
चारी दिशा, मिळेना ठाव

आठ दिशांचे जग
कसा काढणार माग
कोळसे भिजती पावसात
पसरली शरीरात आग

विजयकुमार................

आभाळाउर

आता पश्चाताप व्यर्थ
घडणारे घडुनी गेले
प्राक्तनाचे काटेरी मुकुट
शिरी आता राहिले

अंधारात विरली वाट
डोळ्यांच्या विझल्या ज्योती
कनकाच्या मोहापायी
हाती आली माती

अगम्य होते ते
ज्याचा ध्यास धरला
विचारांच्या जंजाळात
एकटा सहवास उरला

कुठे करावे आता
जखमी मन मोकळे
अघोरी स्वप्नांच्या भयाने
नीज सैरावैरा पळे

बंद जाहल्या वाटा
आता मुक्ती अशक्य
एकाकी आयुष्यात उरले
जहरी जगण्याचे अतर्क्य

अंधारात दिसावा किरण
शरीराची व्हावी माती
फुटुनी आभाळाचे उर
चांदणे पडावे भोवती

विजयकुमार........
१९.०९.२००९,मुंबई